Verhalen die raken,
ervaringen die inspireren

Jade (pseudoniem)

Om de privacy van de blogschrijfster te beschermen is de naam "Jade" een pseudoniem. Haar verhaal is met toestemming gepubliceerd.

Ik ben Jade, 20 jaar oud, en ik heb sinds mijn geboorte een ernstige allergie voor alle soorten dierenmelk, waarvan koemelk de heftigste is. Daarnaast ben ik ook allergisch voor rauw rundvlees. Mijn allergieën kunnen leiden tot anafylaxie, waardoor ik altijd adrenalinepennen (EpiPen) bij me draag.

Het moeilijke aan leven met een allergie is dat je een manier moet vinden om ermee om te gaan, zodat het je dagelijks leven zo min mogelijk beperkt. Voor mij was dat een lange weg. Als kind had ik namelijk 26 verschillende allergieën. Gelukkig ben ik over veel daarvan heen gegroeid, maar mijn melkallergie is altijd gebleven.

Mijn leven bestaat al zolang ik me kan herinneren uit ingrediëntenlijsten controleren, voorzichtig zijn met wat ik eet en aanraak, en opletten in omgevingen waar veel melk aanwezig is. Zo kan ik bijvoorbeeld niet naar binnen bij Starbucks, omdat melk daar zo wordt opgeschuimd dat ik benauwd word en mijn keel kan opzwellen.

Wanneer ik een allergische reactie krijg, moet ik direct alert zijn en snel handelen. Bij mij kan een reactie namelijk heel snel omslaan van een prikkelende tong naar een levensbedreigend gezwollen keel.

Toen ik begon te eten, dacht ik nog: "Wat is dit een vieze en pittige hamburger." Omdat ik pittig eten soms lastig kan onderscheiden van een allergische reactie, schonk ik er niet meteen veel aandacht aan. Pas na het ongeluk kwamen we erachter wat er waarschijnlijk mis was gegaan. De hamburger bleek van binnen nog rauw te zijn geweest. Omdat ik toen nog niet wist dat ik ook ernstig allergisch ben voor rauw rundvlees, hadden we daar nooit rekening mee gehouden. Dat was de trigger van mijn anafylactische reactie.

Eenmaal terug bij het vakantiehuis werd ik ineens enorm benauwd. Al snel voelde ik mijn keel opzwellen. In paniek nam ik medicatie in en belde ik mijn ouders en mijn beste vriendin om hulp. Mijn beste vriendin trof me liggend op de grond aan, met mijn adrenalinepen in mijn hand. Ik kreeg te weinig lucht om hem zelf nog te gebruiken, dus zij heeft de adrenalinepen toegediend.

Op dat moment kwam mijn vader binnen en begon hij direct met reanimeren. Uiteindelijk hebben meerdere mensen mij ongeveer veertig minuten lang gereanimeerd. Gelukkig kreeg ik uiteindelijk weer een hartslag en was ik stabiel genoeg om naar het ziekenhuis gebracht te worden. Daar werd ik twee dagen in een kunstmatige coma gehouden.

Vrij onverwacht begon ik direct te praten en wist ik precies wat er was gebeurd. Maar daarna begon een lang revalidatieproces. De eerste dag was ik verlamd. Binnen een week moest ik opnieuw leren lopen. Thuis merkte ik concentratieproblemen, moeite met het verwerken van informatie en pijn tijdens het lopen. Bovendien had ik nachtmerries en durfde ik soms nauwelijks te slapen uit angst dat ik zou stoppen met ademen.

Daarom ben ik neurorevalidatie gaan volgen en kreeg ik traumatherapie. Het was een proces van vallen en opstaan, verdriet, frustratie, maar ook kleine overwinningen. Langzaam leerde ik weer op een normalere manier leven.

Toch bleef er één grote angst: wat als ik opnieuw een ernstige allergische reactie krijg op een plek waar niemand weet hoe ze mij moeten helpen?

Toen ontdekte ik tijdens de Allergiedag toevallig het allergiebandje van Lewise. Dat bandje gaf mij iets terug wat ik lang kwijt was geweest: rust. Op het bandje staan mijn medische gegevens, mijn allergieën en duidelijke instructies over hoe mensen moeten handelen wanneer ik een ernstige allergische reactie krijg en mezelf niet meer kan helpen. Sindsdien voel ik me veiliger wanneer ik alleen op pad ben.